Experiment met membranen: deel 2

Zoals in het vorige bericht aangekondigd, volgt hier deel 2 van het 'experiment met membranen'. Voor de verandering eens een kort bericht.

Van de website van Tracking Rotterdam:

Tracking Rotterdam is een interactieve, interdisciplinaire performance-installatie die geluid (elektronische muziek), beeldende kunst, video-projecties en de fysieke beweging van een persoon of van een fysieke object integreert. De installatie van componist en computer kunstenaar Michal Osowski is onderdeel van een onderzoek dat negen maanden zal duren en op verschillende locaties in Rotterdam zal worden opgesteld, met als doel de communicatie/interactie onder de mensen uit de desbetreffende buurt te bevorderen.

Leden van De Storm figureerden in één van Michal's projecten. Van dat optreden kon je in het vorige bericht foto's zien.

De voorstelling werd op doek geprojecteerd. De toch al verstilde bewegingen leken bij de projectie te worden stilgezet en vervaagden langzaam. Ook elektronische muziek vormde onderdeel van het project. Kwam een speler op een bepaalde hoogte tussen vloer en plafond, dan veranderden de tonen van die muziek steeds. Die overgang werd grafisch weergegeven met witte 'toonbalken', die je in de foto's duidelijk kunt zien.

Opmerkelijk dat als je naar de foto's op groot formaat kijkt, je haast niet ziet wat het is. Klein afgebeeld zie je wel degelijk figuren verschijnen. Klik de foto hierboven aan om hem te vergroten. Op de kleine foto zie je links twee lopende figuren; op de grote foto zijn ze haast niet te herkennen.

Het is als met je neus vlak voor een pointillistisch schilderij staat: zo zie je alleen kleurstippen. Pas van een bepaalde afstand zie je bijvoorbeeld een landschap ontstaan. Mooi dat het pointillisme, een kunststroming van 125 jaar geleden, zover vooruitliep op de huidige digitale tijd met pixels en dots.

Michal stelt de apparatuur in.

Nog wat voorbereidend werk.

Je moet geen claustrofobie hebben.

Zie voor meer informatie www.trackingrotterdam.nl

Experiment met membranen: deel 1

De Storm experimenteert met membranen en maakt daar in samenwerking met Michal Osowski (Wolfart Projectspace) een voorstelling van.

Dit is deel 1 waarin de 'sculpturen' centraal staan. In het volgende bericht komt het project van Michal aan bod. Vergeet vooral niet de foto's aan te klikken, zodat je ze op groter formaat kunt bekijken.

Scene 1: MACHT

Sculpturen van één seconde of een paar; niet veel langer. Ze vervliegen. Zonder foto bestaat alleen de vage herinnering.

Scene 2: DRIEAKTER

Scene 3: VERZWELGING

Wat een prachtig beroep heb ik! Niet alleen om deze vluchtige sculpturen te kunnen vastleggen. Ook het ervaren zelf en de fantasie die het experiment opwekt.

De bewegingen en gelaatstrekken en de ruimte en leegte doen mij denken aan beeldhouwwerk van Henry Moore, Ossip Zadkine en Juraj Cutek. Ook aan iets triviaals: Barbapapa.

Sommige beelden wekken associaties op met veenlijken en hun vertrokken gelaatstrekken. De scene-titels ontspringen aan mijn fantasie.

Masterperformance van Itto Morita & Mika Takeuchi

Na het optreden van de deelnemers van de workshop die Itto Morita had gegeven (zie het vorige bericht), was er op 27 februari een 'masterperformance' door Itto Morita en Mika Takeuchi.

De jarenlange ervaring is het optreden van deze 'masters in butoh' af te zien. Prachtig om hun bewegingen te volgen. Bewegingen die vormen en patronen worden.

Handvormen die haast reumatisch aandoen.

De profeet en de keizerin?

In het Engels heet dit heel toepasselijk 'unveiling'. Je zou het met ontsluieren kunnen vertalen.

Keizerlijk voorkomen. Prachtige kostuums; onmiskenbaar Japans.

Geschaakt?

Verstild doet het mij denken aan sculpturen van Rodin.

Ontreddering en waanzin. Blikken zoals ik die ken uit films van Akira Kurosawa.

Engel der wrake? Mijn fantasie. Dat is het mooie van butoh: het laat je als toeschouwer alle vrijheid en het prikkelt de fantasie, net zoals het de performer niet dwingt via een vaste choreografie op te treden.