3 september 2020

Vegetatie versus vleesch


Op 23 augustus werd in de Hof van Heden in Hoogvliet een voorstelling gegeven over de relatie tussen planten en mensen: Vegetatie versus vleesch. De voorstelling is een creatie van John Giskes, Bewegingstheater Konpaku 魂魄. Donna en Honza Svasek waren de performers. De muziek werd verzorgd door John. 










Uit het persbericht:

Inleiding
De mens is het product van vegetatie, direct door het eten van planten en indirect door het eten van organismen die zelf afhankelijk zijn van planten. Het plantaardige verdwijnt niet, in zijn algemeenheid, van de aarde als de planteneters er niet meer zouden zijn. Ten opzichte van de huidige toestand van het vegetatieve leven zal het wel aanmerkelijk veranderen. Want het plantenrijk heeft het vleselijke leven ten eigen bate aangewend. In deze voorstelling wordt het plantaardige en het vleselijke, op symbolische wijze innig met elkaar in contact gebracht.

Ritueel
Kruidige stengels en vruchten, krullende bladeren en betoverend gekleurde bloemen. Gegroepeerd op het kwetsbare lichaam als aandenken aan de oorsprong van diens leven. Het lichaam dat symbool staat voor het dierlijke leven en de afhankelijkheid van vegetatie wordt omhuld met een vlies gemaakt van de gevulcaniseerde tranen van de hevea boom. Langzaam wordt de lucht weggezogen en langzaam wordt het contact tussen het vleselijke en het vegetatieve inniger. Een innig onontkoombaar contact tussen vlees en vegetatie.

Het publiek wordt in de gelegenheid gesteld het resultaat van de samensmelting van het plantaardige met het dierlijke van dichtbij te aanschouwen. Daarbij wordt aandacht besteed aan de afhankelijkheid die het dierlijke heeft van het plantaardige. Bij elkaar vormen de dieren en de planten een systeem dat elkaar in stand houdt. Als de mens de natuur kapot maakt kan het plantaardige toch nog overleven, zij het met schade. Maar de mens vernietigd dan haar eigen biotoop en dus haar kans om te overleven. Een aansporing om zuinig om te gaan met ‘onze’ omgeving, een aansporing in theatrale vorm.

Doelstelling
Het publiek wordt op bijzondere manier geconfronteerd met het belang van het milieu voor onze gezondheid. De voorstelling is een visueel- en muzikaal spektakel. Via amusement willen wij de harten openen en publiek uitdagen om na te denken over het belang van het milieu. In het nagesprek vertellen wij hoe wij op dit idee zijn gekomen en vooral ook wat het belang ervan is. Door dat nagesprek met het publiek te organiseren maken wij onze doelstelling manifest.























12 augustus 2019

De Wielewaal


Sinds 2018 heeft John Giskes van Konpaku zijn studio in de Wielewaal. De Wielewaal is een bijzondere wijk in Rotterdam-Zuid. Zie daarover later meer.

John deed een performance in de wijk waar een aantal woningen al een tijd geleden is gesloopt en nog niet wordt gebouwd. Langzaam neemt de natuur weer bezit van het terrein. John is in meerdere opzichten een natuurlijk onderdeel van de Wielewaal geworden.










De Wielewaal (bron: Wikipedia)

De Wielewaal is een kleine wijk met semi-permanente woningen in de gemeente Rotterdam, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De wijk, gelegen in het stadsdeel Charlois, is gebouwd in 1949 om de woningnood na de Tweede Wereldoorlog te verminderen. De opzet en (voor)geschiedenis van de wijk vertoont grote gelijkenis met het Amsterdamse Vogeldorp.

De Wielewaal is gelegen tussen de Kromme Zandweg in het noorden, de Schulpweg in het westen, de Korperweg in het zuiden en de Groene Kruisweg in het oosten. De wijk omvat 20 straten met in totaal 545 woningen. Het grootste deel van de woningen heeft één woonlaag. De Wielewaal heeft bij mooi weer de uitstraling van een vakantiedorp.

De woningen zijn niet onderhouden en waren bedoeld om ongeveer 25 jaar te blijven staan. De gemeente Rotterdam ging er van uit dat de woningen tot 2015 zouden blijven staan. De bewoners hebben in grote meerderheid (95 procent) aangegeven te gaan voor een eigen plan "Van en Voor de Wielewaalers". Dit plan houdt in dat op de huidige footprint de woningen 1-op-1 worden vervangen door nieuwe woningen. Hierdoor blijft het unieke karakter van deze wijk behouden. In 2016 verliet een deel van de bewoners zijn huis en elk achtergelaten huis werd volledig afgesloten. De overgebleven bewoners begonnen de actie Wielewaalers wijken niet voor woonstad.

De naam Wielewaal verwijst niet naar de gelijknamige vogel, maar de nabijgelegen plassen Wiel en Waal, die in de middeleeuwen ontstaan zijn bij dijkdoorbraken.









21 mei 2019

Het masker van vrouwelijkheid


Op 18 april gaf John Giskes van Konpaku een performance onder de naam Het masker van vrouwelijkheid bij de Common-Inn manifestatie in Het Nieuwe Instituut in Rotterdam. Hij werd begeleid op viool door Martine von Gleich.


John: 'In deze performance speel ik met vrouwelijke beelden die zich in onze maatschappij voordoen. Vrouwelijkheidsvormen die aangeleerd zijn, slechts gebaseerd op een opvatting.'






'De schoen met hoge hak werd voor het eerst gedragen door de Franse koning uit de 18e eeuw. Inmiddels is dat kledingstuk alleen nog maar in gebruik door vrouwen. Sommige vrouwen voelen zich meer vrouw als zij hakken dragen. Toen vrouwenkousen nog gebreid werden op vlakbreimachines moest de kous nog aaneen genaaid worden alvorens die klaar was. Die naad liep aan de achterkant van de kous, die naad werd een secundair geslachtskenmerk. De kousbroeken die vrouwen nu dragen worden rondgebreid er zit dus geen naad op het beengedeelte. Soms wordt zo’n naad achteraf aangebracht bij ‘fashion’ panty’s.'




John: 'Martine is een klassiek geschoold violiste. In de samenwerking met mij gebruikt zij haar viool om er onvoorspelbare klanken aan te ontlokken. Van verleidelijk en aaibaar tot ruige diepe en soms ook snerpende klanken. Deze muziek is geen begeleiding in de zin van aanvulling op de performance, deze klanken van Martine vormen een ondeelbaar onderdeel van de performance.'



De performance van Konpaku neemt het vrouwenmasker letterlijk. Hierin wordt geen poging gedaan om de vrouw zoveel mogelijk te benaderen in haar verschijning. Integendeel: het kostuum symboliseert de beperking die het vrouwenmasker in wezen is. De onbeholpen pogingen van de performer om elegant te bewegen op hoge hakken is daar een exponent van.’